KOMENTARZ DO SŁOWA NA DZIEŃ – O. THIAGO LAFAIETE
19 czerwca 2026 r.
Serce Jezusa jest moim skarbem (Mt 6, 19-23)
Drodzy bracia i siostry,
w tym miesiącu poświęconym Najświętszemu Sercu Jezusa stajemy wobec najbardziej decydującego pytania życia duchowego: Gdzie jest twoje serce? Co jest twoim skarbem? Dzisiejsza Ewangelia prowadzi nas właśnie do tego punktu.
Powinniśmy zrozumieć, że skarb, który posiadamy lub którego pragniemy, kształtuje nasze serce. Jezus mówi: „Gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje.” Serce zawsze podąża ku temu, co uważa za wartościowe. Skłania się ku temu, oddaje się i przybiera kształt wybranego przez siebie skarbu.
Jeśli skarb jest przemijający, serce staje się niestałe. Jeśli skarb jest powierzchowny, serce staje się płytkie. Jeśli skarb jest egoistyczny, serce się zamyka. Lecz jeśli skarbem jest Serce Jezusa, wtedy nasze serce odnajduje kierunek, odpocznienie, sens i wieczność.
Gdy rozważamy tajemnicę Miłości, otrzymujemy zaproszenie do ponownego ukierunkowania własnego serca, do umieszczenia go w jedynym skarbie, który nie przemija: w płomiennej, łagodnej i pokornej miłości Serca Chrystusa.
W ten sposób otrzymujemy spojrzenie, które oświeca serce. Jezus mówi dalej: „Światłem ciała jest oko. Jeśli więc twoje oko jest zdrowe, całe twoje ciało będzie rozświetlone.” Zdrowe spojrzenie to spojrzenie, które potrafi widzieć tak, jak widzi Bóg. To spojrzenie, które się nie rozprasza, nie gubi pośród tysiąca pragnień i nie daje się uwieść fałszywym blaskom.
Zdrowe spojrzenie rodzi się z serca zjednoczonego. A serce staje się takie wtedy, gdy znajduje się w Sercu Jezusa. Kiedy nasze serce wchodzi do Jego Serca, spojrzenie się oczyszcza, intencje się porządkują, wybory stają się jasne, a życie napełnia się światłem. Serce Jezusa jest jak wewnętrzne słońce, które oświetla wszystko, czym jesteśmy.
Jesteśmy wezwani do tego, aby nasze serce było zanurzone w Sercu Jezusa. Duchowość Najświętszego Serca nie jest jedynie pobocznym nabożeństwem. Jest tajemnicą komunii. Umieścić nasze serce w Sercu Jezusa oznacza pozwolić, aby On był naszym skarbem, naszym światłem, naszym centrum.
Oznacza pozwolić, by Jego miłość pulsowała w nas, uzdrawiała to, co zranione, ogrzewała to, co oziębłe, i rozjaśniała to, co pogrążone w zamęcie. Jakby Jezus mówił nam dziś: „Oddaj Mi swoje serce… a Ja zachowam je w Moim.”
W ten sposób będziemy mieli serce wzniesione ku górze. A mieć „serca w górze” znaczy wznieść serce ponad fałszywe skarby, ponad cienie, umieścić je w Sercu Jezusa i pozwolić, by Serce Jezusa było naszym skarbem i naszym światłem. Kiedy serce jest w Bogu, wszystko inne znajduje swoje właściwe miejsce.
W tym miesiącu Najświętszego Serca Jezusa prośmy o łaskę wybrania Serca Jezusa jako naszego skarbu, pozwolenia Mu, by oświecał nasze spojrzenie, by nasze serce biło w Sercu Jezusa, i byśmy przeżywali każdą Mszę Świętą w głębi tej prawdy: „Wznosimy nasze serca do Pana”
Niech On będzie naszym skarbem. Niech On będzie naszym światłem. Niech On będzie naszym sercem.
Jezu cichy i pokornego Serca, uczyń serca nasze według Serca Twego!
Powyższe rozważanie dostępne jest także w wersji audio na platformie YouTube.